Oysa dinler bir minimalist yaşam şekli sunar

Hayatın hızlı akışı yüzünden neredeyse her şey manasını yitirik bir şekilde hayatımızda yer buluyor. Acıların bile anlamı eskiye oranla farklı, sevinç ve hüzünlerin de. Yanlış anlaşılmak istemem çünkü nostalji bağımlısı da değilimdir.
Fakat eskiye olan yönelimin de tekrar alevlenmesinin bir sebebi de hayatımızın şu nihayet evrelerinin biraz fazla sıradan olması bence. Her açıdan göz önündeyiz, veya göz önünde olmayı fazla fakat çok umursuyoruz. Ve evet size üzmek gibi olmasın fakat herkesin göz önünde olduğu bir ortamda aslında bir bakıma da kimse göz önünde değildir! Hızlı akan zamanımızda yenilerin kolayca eskimesinin gereği de budur zaten. Çünkü artık herşeye fazla rahat ulaşılabilir ve sahip olunan herşeye bundan sonra tüm herkes ulaşabilir. Bireysel farklılıkların tüketim toplumunda tekdüzeleştiği ve neredeyse herkesin aynı standartlara göre hayatını yaşadığı bir ortam söz konusudur artık. Dolayısıyla tek avuntumuz eski olanın bizi farklılaştırabileceği ümididir.
TV’de bir sanatçı. Ay yüzeyine benzetilmiş bir üstünde şarkısını söylerken klibi kadar kendisi de ilginç dövmeleriyle bir o kadar bu dünyadan değil sanki. Annem konuşuyor: hangi zibidiyi dinliyorsun sen yine? Evet bu zibidiye karşı ön yargım fazlacaydı bi aralar, taa ki bir röportajında basbayağı sağlam sözler ettiğini fark edene kadar. Efendim bildiğiniz bu adam farklıcaydı ve bizim alışkın olduğumuz müzik kulağına göre de fazla cool bir tınıydı. Demişti ki “Görünür olmak için fark edilmek gerekir”. Veya buna benzeri bi şeydi, yalan yazmayalım şimdi. Meraklandınız di mi kim diye? Hayko Cepkin. Ve kendisini çok beğenerek dinlerim. Hatta ben Orhan Gencebay olsaydım, kendisinden de hacı benim albüme de iki şarkı söylesene derdim. Çok güzel de olurdu hani.
Madonna bir zamanlar efsaneydi, bundan sonra o efsane sonlanmak üzere. Veya insanlar hergün aynı yemeği yemekten sıkıldılar. Şimdilerde efsane Lady Gaga. Bence kesinlikle hakediyor da efsane olmayı. Aykırı tarzda giyimiyle kıl ediyordur kimilerini belki de; ama bence kendisi kesinlikle yaratıcı. Ve farkediliyor, dolayısı ile da görünür oluyor. Unutmamak gerekir ki efsane olabilmek için evvel tanınmak, fark edilmek gerekiyor. Başarılı değilseniz sonrasında yok olursunuz zaten, fakat başarı denen şey sizde varsa o zaman da yaşarsınız. Lady Gaga dolayısı ile yaşadığından, başarısını aykırı giyiminden ziyade eserlerinden almış görünüyor.
Hayattaki en çok çok önemlidir şey nedir? Para mı? Seks mi? Aşk mı? Bence hayattaki en çok önemli şey: fark edilmek. Neden paraya önem veririz çünkü para bizi bulunduğumuz ortamda fark ettirir gerek sahip olduklarımızın görünmesiyle gerek de sahip olabileceklerimiz düşüncesinin hazzı neticesiyle. Sekste de durum farklı değil esasında; herkesin zaafı görsel iletişim kanalları neticesinde belirli kategoriler yada belirli pozisyonlar bazında sevişmeye çabalıyoruz. Pornografi bizi seks konusunda daha başarılı yapmıyor, sadece bir uygulama daha görmüş oluyoruz. Öyle yani. Esasında pornografide satılan şey başkalarının hazzıdır. Yani izleyen ekrandakilerin hazzından haz duyabilmeye çalışır. Ekrandakiler de izleyicinin haz beğenisine göre hazza ulaşmaya çalışır. Bu böyle bir döngüdür. Yani izleyiciler, onlar gibi olmaya özenir ilişkilerinde. Aşkta da durum buna benzeri denebilir.
Ne demiştik? Hayattaki en çok önemlidir şey fark edilmek. Bu sebepten neye benzediği tartışılır müzikler çalan elit mekanlarda bir bardak limonataya 12 TL veririz. Kendimiz bilmem hangi köyde yaşayan babaannemizin torunuyken, ışıklı mı ışıklı restoranlarda pizzam lütfen ançuezsin olsun deriz. Altı üstü bir kahve içmektir amacımız, oysa bunu Espresso Con Panna’dan yana kullanmayı tercih ederiz. Ve saire. Modern hayatla beraber bundan sonra bariz bir sınıflaşma olmadığı bilindiği halde, sınıflaşmalar tüketim alışkanlıklarımıza göre kafamızda tekrar şekillenmektedir aslında. Yani tükettiklerimiz bizi görünür kılar ve bizi bulunduğumuz ortamda fark ettirir.
Ancak madalyonun bir de diğer tarafı var tabii. Bu durum hemen hemen herkeste olduğu için, özen gösterin şık bir restoranda yemeğinizi yerken herkesin yalancı bir sahnede rol oynayan tiyatroculara benzediğini fark edersiniz. Sanki bir bakıma evcilik oyunu oynanıyordur ve oyunun tanımı gereği ufacık bir kek koskaca bir tabakta mikrodalgada ısıtılmış ve çatal bıçak takımı en ince ayrıntısına kadar düşünülerek ve üstüne bilmem ne sosu dökülerek gelmek durumundadır. Dolayısı ile oyundan ister hoşlanın ister hoşlanmayın fark edilmeye çabalarken fark edilmeye çabalayan insan topluluğu içerisinde kaybolursunuz. Dolayısı ile fark edilmeye çabalarkenki modern tüketimleriniz sizi modern dünya içinde yer alan tek düzeleştirir ve görünmez kılar. Bu yüzden Vintage’a olan ilgi de artmıştır, eski ve belirli döneme ait olan olanı tüketmek sizi görünür kılmaktadır artık. Çünkü yeniye tüm herkes ulaşabilmektedir.
Bir zamanlar minimalist dekorasyon modaydı, evlerimizdeki herşeyi neredeyse attık ve kutu gibi evlerimizi o çok prestijli dekorasyon dergilerindeki evlere benzetmeye çalıştık. Oldu mu? Sanki olmadı. Çünküdekorasyon   Türk aile yapısına uymaz büyük ölçüde, çünkü biz ev alırken bile yatıya gelebilecek olan misafirleri de düşünerek ev alırız.dekorasyon aslında az şeyle yaşanılabileceğini anlattığı için bence fazla değerlidir de. Yani var olabilmek için tükettiklerimizin bir bakıma anlamsızlığını da vurgular. Tabii kullanılan renkler de ruhu arındıracak dinginleştirecek niteliktedir. doğası gereği olarak adlandırılan şeylerde genel bir dinginlik havası hakimdir zaten. Fazla fazla karalama boyama göz-yoran çizgi yoktur. Sadedir ve ruhu boğmaz.
Dinlerin kişilere huzurlu ve dingin bir hayat sunduğuna inanan bizler çeşitli dinlerin şatafatlı yapıları, lüzumsuz harcamaları karşısında anlam kargaşası yaşayabiliriz. Çünkü önemli olan hepinize yardım edebilmektir, mal mülk değildir der çoğu din. O zaman kaynakların aktarımı tekrar üzerinde düşünülecek bir konu değil midir? Sanırım modern çağda hiçbir din bir diğerinin gölgesi altında kalmamak adına tüketim yerine getirmek mecburiyetinde hissediyor kendisini ve asıl sorunu fark edilmek oluyor. Ve fark edilme çabası içinde kendisi de görünmez oluyor bir bakıma. İnananlar da dinlerin bu fark edilme çabaları içinde bocalıyorlar ve çoğu şey hızlı akan zamanımızda anlamını da yitiriyor. İyilik gibi, hak gibi, sabır gibi,… Ruhumuzu huzura erdirme vaatleri sunan dinler böylece bizi daha da sıkan şeyler olmuş oluyorlar. Oysa dinler özünde minimalist bir yaşam şekli sunar. Veya sunmalıdır, değil mi?